Opus v4 – propozycja

Punkt zerwania — praca z dorosłymi osobami neuroatypowymi Przejdź do treści

Sekcja 1 z 5, na przeczytanie 40 sekund

Co tu jest

Nie brakuje ci wiedzy. Rozsypuje się w jednym miejscu.

Pięć sekcji, około dziesięciu minut. Możesz przeczytać drugą i wyjść — jest kompletna i nic nie kosztuje. Prowadzi {{IMIĘ NAZWISKO}}, psycholog ({{UPRAWNIENIA}}), {{MIASTO}}, spotkania online; czego ta praca nie robi — sekcja trzecia.

Wiesz, co masz zrobić. Prawdopodobnie wiesz też, dlaczego tego nie robisz — masz to przeczytane. Między „wiem” a „zrobione” jest jedno konkretne miejsce, w którym rzecz się rozpada: określona pora, określona czynność, określony moment, w którym plan przestaje działać. To miejsce nazywa się tu punktem zerwania i pierwsze, co robię w pracy z kimś, to zapisuję go zdaniem, które da się sprawdzić w środę.

Nie dlatego, że zapisywanie pomaga. Dlatego, że dopóki nie wiadomo, gdzie dokładnie się rozpada, każda metoda jest zgadywaniem — a masz już za sobą kilka metod, które działały przez tydzień.

Tak wygląda kartka po tygodniu pomiaru. Przykład, nie czyjś przypadek.

Zdanie
Kiedy odstawię kubek po śniadaniu do zlewu, otworzę plik raportu i wpiszę nagłówek.
Miernik
minuty od sygnału do pierwszego ruchu · 5 poranków
Przegląd
środa, po tygodniu
Wynik
sygnał wystąpił 5×, krok wykonany 1×
Decyzja
kontynuuj · uprość · zmień · odstaw — decyzja wybrana

Wynik jest ujemny i mimo to stoi na otwarciu tej strony, bo to jedyna rzecz, którą warto o tej pracy wiedzieć zawczasu: istnieje moment, w którym mówię, że moje narzędzie nie zadziałało, i reguła, co się wtedy dzieje. Cztery decyzje z ostatniego wiersza są stałe i zapadają w dniu przeglądu, a nie wtedy, kiedy któreś z nas straci cierpliwość.

Sekcja 2 z 5, na przeczytanie 3 minuty

Zrób to dziś

To jest kompletna procedura, nie zapowiedź procedury. Zajmuje kwadrans dziś wieczorem. Nie musisz zostawiać adresu, zakładać konta ani niczego pobierać — możesz też wydrukować tę stronę i mieć ją na papierze.

Jeżeli zrobisz to dzisiaj, w środę będziesz mieć własną liczbę. To zupełnie inny punkt wyjścia niż przeczytana strona.

  1. Wybierz jedną rzecz, która rozsypała się w tym tygodniu co najmniej trzy razy. Nie najważniejszą — najczęstszą. Ważne rzeczy zdarzają się za rzadko, żeby cokolwiek zmierzyć.

  2. Nazwij punkt zerwania. Jedno zdanie: co miało się stać i w którym dokładnie miejscu się nie stało. Bez „bo jestem”, bez „zawsze tak mam”. Sama sytuacja.

  3. Znajdź sygnał. Coś, co dzieje się samo, zawsze przed tym momentem, i co widzisz albo słyszysz. Kubek odstawiony do zlewu. Dźwięk zamykanych drzwi. Nie: „kiedy poczuję, że mam energię” — uczucie nie jest sygnałem, bo nie wiadomo, kiedy się zaczyna.

  4. Zmniejsz krok, aż zajmie mniej niż dwie minuty. Nie „napiszę raport”, tylko „otworzę plik i wpiszę nagłówek”. Krok, który da się wykonać w najgorszy poranek tygodnia, a nie w ten, w którym wszystko jest w porządku.

  5. Zapisz jedno zdanie: „Kiedy [sygnał], wtedy [krok]”. Napisz je ręcznie i połóż tam, gdzie ten sygnał występuje. Nie w telefonie — w miejscu, w którym stoisz, kiedy to się dzieje.

  6. Ustaw datę przeglądu na za siedem dni i do tego czasu zapisuj cztery rzeczy: datę, czy sygnał wystąpił, czy krok został wykonany, ile minut minęło od sygnału do pierwszego ruchu.

Twoja, pusta. Te same rubryki.

Zdanie
Kiedy wtedy
Miernik
minuty od sygnału do pierwszego ruchu ·
Przegląd
data za siedem dni:
Wynik
sygnał wystąpił krok wykonany
Decyzja
kontynuuj · uprość · zmień · odstaw
Do wypełnienia ręcznie. Ta strona niczego nie zapisuje i nie ma formularza.

Co zrobisz z wynikiem

W dniu przeglądu patrzysz na kolumnę liczb i wybierasz jedną z czterech decyzji: kontynuuj (działa, zostaw), uprość (krok był za duży), zmień (sygnał był zły) albo odstaw (to nie jest narzędzie do tej sprawy). Zasada, która trzyma to w ryzach: narzędzie ocenia się po co najmniej trzech użyciach, nie po jednym nieudanym poranku — i nie po miesiącu, bo miesiąc to już nie eksperyment, tylko przyzwyczajenie.

Kiedy tego nie rób

Jeśli w ostatnich tygodniach nie ruszasz także tych spraw, które wcześniej sprawiały ci przyjemność — odłóż tę procedurę. W tej sytuacji zamienia się ona w kolejny dowód „nie umiem nawet dwóch minut” i przykrywa obraz, który wymaga oceny w kierunku epizodu depresyjnego. To jest zadanie dla psychiatry albo psychoterapeuty, nie dla mnie i nie dla kartki.

Na czym to stoi

Mechanizm planu „jeśli–to” ma pokrycie w metaanalizie (Gollwitzer i Sheeran), a samo narzędzie jest składnikiem przebadanego pakietu terapii poznawczo-behawioralnej w ADHD (Safren). Natomiast jako narzędzie samoobsługowe, robione samodzielnie między spotkaniami, nie ma badania kontrolowanego.

Mówiąc wprost: to jest eksperyment na tobie z pomiarem, nie procedura o udowodnionej skuteczności. Dlatego ma miernik i datę przeglądu — żeby po tygodniu było wiadomo, czy u ciebie działa, zamiast wierzyć, że powinno.

Sekcja 3 z 5, na przeczytanie 4 minuty

Jak to wygląda

Jedno spotkanie, 50 minut

Zawsze w tym samym porządku. Nie dlatego, że tak wypada, tylko dlatego, że przewidywalny przebieg zdejmuje z ciebie pilnowanie, co będzie dalej.

  1. Jeden cel na spotkanie. Nie trzy. Ustalany na początku, w jednym zdaniu.

  2. Najpierw dane, potem interpretacja. Patrzymy na to, co masz zapisane, zanim którekolwiek z nas powie, dlaczego tak było. To jest kolejność odwrotna niż w rozmowie ze znajomym i na tym polega różnica.

  3. Ćwiczenie na spotkaniu, nie „do domu”. Rzecz, którą wychodzisz umiejąc zrobić raz, bo robisz ją przy mnie.

  4. Plan awaryjny. Co robisz w tygodniu, w którym to się nie uda — ustalone zawczasu, nie improwizowane w piątek.

  5. Data przeglądu. Konkretny dzień, w którym oceniamy narzędzie, a nie ciebie.

  6. Jedna z czterech decyzji w tym dniu: kontynuuj, uprość, zmień, odstaw.

Wychodzisz z zapisaną kartką. Nie z notatką, którą ja sobie robię — ze wspólnym zapisem, który oboje widzimy w trakcie. To nie jest szczegół organizacyjny: wspólny zapis zdejmuje obciążenie z pamięci roboczej i daje punkt uwagi zamiast twarzy, co u części osób w spektrum jest różnicą między spotkaniem możliwym a nie do zniesienia (Riches 2023).

Co mierzę

Zachowanie i czas, nie samopoczucie. Ile razy sygnał wystąpił, ile razy krok został wykonany, ile minut od sygnału do pierwszego ruchu. Samopoczucie zmienia się z pogodą i ze snem, więc nie nadaje się na podstawę decyzji; liczba wykonanych kroków się nadaje.

Czego nie obiecuję: że po ośmiu spotkaniach objawy będą mniejsze. Nie umiem tego zmierzyć w tym trybie pracy i nikt uczciwy nie obieca tego po jednym cyklu coachingu. Obiecuję co innego: że po czterech spotkaniach będziesz mieć dane, na podstawie których zapadnie decyzja — również decyzja, żeby przestać.

Ustawienia sesji, o które nie musisz prosić

To nie jest „podejście afirmatywne” jako deklaracja. To lista rzeczy ustawionych domyślnie, o które nie musisz prosić i których nie musisz tłumaczyć:

  • agenda spotkania wysłana 24–48 godzin wcześniej, nie na pięć minut przed;
  • brak wymogu kontaktu wzrokowego — kamera może być wyłączona, to nie zmienia pracy;
  • jedno pytanie naraz, dokończone, bez dopowiadania drugiego w środku;
  • cisza 5–10 sekund po pytaniu, bez przeformułowywania go w połowie twojej odpowiedzi;
  • przerwa ustalona z góry, a nie „kiedy poczujesz potrzebę”;
  • ustalone słowo, które zatrzymuje spotkanie natychmiast i bez wyjaśniania;
  • wspólny zapis na widoku zamiast patrzenia na siebie;
  • jeżeli spotykamy się w gabinecie: górne światło wyłączone, boczne włączone, dwa poziomy do przełączenia, żadnej zmiany światła bez zapowiedzi.

Nie zakładam z góry, że jesteś w spektrum, i nie potrzebuję tego rozstrzygnięcia, żeby tak pracować. „Pewnie jesteś w spektrum” nie jest u mnie wnioskiem, który domyka sprawę — przy tych ustawieniach spotkanie po prostu daje się wytrzymać dłużej.

Kto to prowadzi

{{IMIĘ NAZWISKO}}, psycholog. {{UPRAWNIENIA}}. {{LATA PRAKTYKI}} lata praktyki, {{MIASTO}}, spotkania online.

Dlaczego to w ogóle wypisuję: coaching nie jest w Polsce zawodem regulowanym i to nie jest drobiazg. W badaniu Sibleya i współpracowników (2026) 85% osób prowadzących coaching ADHD pracowało bez licencji klinicznej. Praktycznie znaczy to, że nikt tam nie ma obowiązku rozpoznać momentu, w którym sprawa przestaje być kwestią organizacji dnia. To jest dokładnie ta granica, po której umiem stanąć i po której przerywam pracę i odsyłam.

Treść, którą tu dostajesz — plany „jeśli–to”, struktura tygodnia, praca nad odkładaniem — pokrywa się z tym, co jest przebadane jako terapia poznawczo-behawioralna w ADHD, pod jednym warunkiem: że nazywa się to po imieniu. Nazywam. To jest coaching, nie terapia.

Granice

  • To nie jest diagnoza. Nie prowadzę diagnozy ADHD ani spektrum autyzmu i moja opinia nie jest podstawą do żadnego orzeczenia.
  • To nie jest psychoterapia. Nie pracuję nad przeszłością, relacjami ani traumą. Jeżeli to jest twój temat, powiem to i wskażę, dokąd.
  • To nie jest podstawa do zmiany leków. O lekach rozmawiasz z lekarzem, nie ze mną, i nigdy nie proponuję, żeby coś odstawić albo poczekać.
  • Grupa wsparcia nie jest terapią grupową. Prowadzi ją fundacja, ma jawny program i cel edukacyjno-wspierający, nie leczniczy.
Poufność, dane i kiedy przerywam pracę

Notatki z sesji to wspólny zapis — dostajesz go po każdym spotkaniu. Nie przekazuję nikomu informacji o tym, że się spotykamy: również pracodawcy, również rodzinie, również wtedy, gdy to oni płacą.

Przerywam pracę i odsyłam, kiedy:

  • pojawia się obraz wymagający oceny psychiatrycznej — w szczególności gdy przestajesz robić także rzeczy, które wcześniej sprawiały ci przyjemność;
  • tematem okazuje się przeszłość, relacja albo uraz, czyli materiał psychoterapii;
  • potrzebujesz diagnozy, żeby ruszyć dalej;
  • w dniu przeglądu drugi raz z rzędu wypada decyzja „odstaw”, a ja nie mam do zaproponowania trzeciej rzeczy.

W każdym z tych przypadków dostajesz konkretne wskazanie, dokąd, a nie samo „to nie dla mnie”.

Sekcja 4 z 5, na przeczytanie 2 minuty

Ile to kosztuje

Cykl: osiem spotkań z przeglądem w połowie

50 minut online · raz w tygodniu albo co dwa tygodnie

380 zł za spotkanie

1 520 zł za pierwszą część (cztery spotkania) · 3 040 zł całość

ceny brutto, dla osób prywatnych

Dlaczego to jest podzielone na dwie części

Płacisz najpierw za cztery spotkania. Na czwartym jest przegląd i wtedy zapada jedna z czterech decyzji — również ta, że nie ma sensu robić dalszych czterech. Wtedy po prostu za nie nie płacisz.

Ten podział istnieje po to, żeby zdanie „powiem, jeśli to nie jest dla ciebie” kosztowało mnie tyle, ile powinno. Bez niego jest to uprzejma deklaracja, którą składa każdy.

Co się dzieje po drodze

Na pierwszym spotkaniu wychodzi zapisany punkt zerwania i jedno zdanie „jeśli–to” z miernikiem — to samo, które możesz sobie zrobić dziś wieczorem, tylko dobrane precyzyjniej i z planem awaryjnym. Przez pierwsze cztery spotkania testujemy narzędzia po kolei, każde co najmniej trzy razy. Na czwartym patrzymy na dane i decydujemy. Przez drugie cztery pracujemy nad tym, co zostało po tej decyzji, i ustawiamy to tak, żeby działało bez spotkań.

Ósme spotkanie kończy się zapisem: co zostawiasz, czego nie i po czym poznasz za dwa miesiące, że wróciło.

Zdanie
ustalone na spotkaniu
Miernik
liczba i jednostka, nie „lepiej”
Przegląd
konkretny dzień
Wynik
wpisujesz w tygodniu
Decyzja
kontynuuj · uprość · zmień · odstaw
Z każdego spotkania wychodzisz z tym samym: zdanie, miernik, data przeglądu.

Dla kogo to jest

  • Pracujesz, funkcjonujesz i to funkcjonowanie kosztuje cię coraz więcej.
  • Masz konkretne miejsca, w których rzeczy się rozpadają: poranki, zamykanie zadań, papiery, wieczory.
  • Jesteś w stanie zapisywać cztery liczby przez tydzień. Bez tego nie ma z czego decydować.

Dla kogo to nie jest

  • Szukasz diagnozy. To jest zadanie dla psychiatry albo ośrodka diagnostycznego; tutaj nie dostaniesz nawet nieformalnego rozstrzygnięcia.
  • Nie ruszasz również spraw, które wcześniej sprawiały ci przyjemność. Wtedy najpierw ocena psychiatryczna, potem ewentualnie to.
  • Chcesz pracować nad przeszłością, relacją albo urazem. To jest psychoterapia i to jest inna praca.
  • Oczekujesz, że objawy będą mniejsze. Nie obiecuję tego i nie umiem tego zmierzyć w tym trybie.
  • Chcesz, żeby ktoś prowadził cię bezterminowo. Cykl ma osiem spotkań i datę końca; to jest cecha, nie ograniczenie.
  • Nie chcesz nic zapisywać. Cały pomiar leży po twojej stronie. Bez niego zostaje rozmowa, a rozmowę masz taniej u znajomych i lepszą.
Napisz do mnie

Otwiera twój program pocztowy z gotowym tematem i trzema pytaniami. Nic nie wysyła się bez twojego kliknięcia.

Poza cyklem

Trzy rzeczy poza cyklem. Wszystkie przez ten sam adres.

  • Pierwsze spotkanie

    250 zł
    Dla kogo
    nie wiesz, czy to w ogóle jest do coachingu
    Format
    45 minut online
    Na wyjściu
    jedno z trzech zdań: jest cel, robimy cykl / to jest do innej formy pomocy — oto która i do kogo / nie potrzebujesz tego
    Cena
    250 zł brutto, odliczane od pierwszej części cyklu, jeśli zaczniesz w ciągu 30 dni
    Czym nie jest
    nie jest diagnozą ani konsultacją psychiatryczną, nie kwalifikuje do leczenia

    Jest płatne celowo. Bezpłatna konsultacja musi się skończyć propozycją, żeby się opłacić — a to spotkanie ma mieć realne prawo odesłać cię gdzie indziej.

  • Grupa wsparcia

    560 zł
    Dla kogo
    chcesz być wśród ludzi z tym samym, ale nie chcesz kręgu dzielenia się
    Format
    8 spotkań po 90 minut, online, zamknięta grupa 8–10 osób, dwoje prowadzących: psycholog i osoba neuroatypowa. Kamera i mówienie są opcjonalne. Przerwa 10 minut jest w środku każdego spotkania i nie skraca się jej. Bez pokoi breakout.
    Na wyjściu
    jawny program: co spotkanie jeden temat, materiał na piśmie
    Cena
    560 zł brutto za cały cykl (70 zł za spotkanie)
    Czym nie jest
    nie jest terapią grupową. Nie obiecuje mniejszych objawów ADHD, mniejszego lęku ani większej liczby znajomych — to, co w tym formacie jest przebadane, dotyczy wiedzy, gotowości do korzystania ze wsparcia i tego, jak myślisz o sobie.

    Prowadzi Fundacja Bez Kożetki — to ona przyjmuje zapisy i jest administratorem danych uczestników. Grupa jest zamknięta i ma 8–10 miejsc, bo powyżej dwunastu osób ten format przestaje działać. Start: {{DATA STARTU GRUPY}}.

  • Konsultacja dla osoby bliskiej albo zespołu

    450 zł
    Dla kogo
    jesteś dla kogoś osobą bliską albo prowadzisz zespół, w którym ktoś tak pracuje, i chcesz wiedzieć, co zrobić w poniedziałek
    Format
    75 minut online, może być z udziałem osoby, której dotyczy
    Na wyjściu
    lista konkretnych zmian warunków: co obciąża sensorycznie, co społecznie, co proceduralnie; co da się zmienić w rekrutacji (próbki pracy zamiast wywiadu, pytania wysłane wcześniej); gdzie przebiega różnica między ujawnieniem orzeczenia a ujawnieniem diagnozy
    Cena
    450 zł brutto
    Czym nie jest
    nie jest konsultacją o kimś bez jego wiedzy. Osoba, której dotyczy, wie o spotkaniu. Bez tego się nie umawiamy.

Bezpłatne wejście już masz — to procedura z sekcji drugiej. Nie ma za nią nic do zapłacenia i nie trzeba nigdzie zostawiać adresu.

Sekcja 5 z 5, na przeczytanie 30 sekund

Napisz

Jedne drzwi. Kliknięcie otwiera twój program pocztowy z gotowym tematem i trzema pytaniami w treści — możesz odpowiedzieć na jedno albo skasować wszystkie i napisać po swojemu. Nic nie wysyła się samo.

Temat: Cykl ośmiu spotkań — pytanie

Treść:

  1. Co się rozsypuje i w którym momencie:
  2. Co już było próbowane i jak długo działało:
  3. Czego oczekuję po ośmiu spotkaniach:

Adres, jeśli wolisz napisać z innej skrzynki: {{ADRES E-MAIL}}

Napisz do mnie

Co się dzieje potem

Czytam to ja, {{IMIĘ NAZWISKO}}, i odpowiadam do dwóch dni roboczych. W odpowiedzi dostajesz propozycję terminu pierwszego spotkania albo zdanie, że to jest do innej formy pomocy — wtedy razem z konkretnym wskazaniem, dokąd.

Czego w odpowiedzi nie będzie: oceny, czy „masz ADHD”; porady na mail; pytania, dlaczego to trwało tak długo. Nie ma tu newslettera, więc nic nie przyjdzie później.

Jeżeli piszesz w sprawie kogoś innego

Napisz na ten sam adres i zaznacz to w pierwszym zdaniu. Umawiamy wtedy konsultację dla osoby bliskiej — taką, o której ta osoba wie.

Grupę wsparcia prowadzi Fundacja Bez Kożetki. Coaching — {{IMIĘ NAZWISKO}}, {{MIASTO}}.

Tę stronę można wydrukować: wersja do druku jest czarno-biała i zawiera całą treść.